Kritike

Vjekoslav Ćetković - O litografijama Danila Vuksanovića, DIORIT u Srećnoj Galeriji SKC-a, Beograd

Već na početku opusa Danila Vuksanovića, ambicioznog hitanja u svet umetnosti, možemo reći da je njegova ličnost definisana kao nešto što zna, hoće i oseća (Platon). Danilo Vuksanović traži inspiraciju u crnogorskom kršu i slapovima planinskih venaca, u krašu, uvek inspirativnom zavičajnom predelu. Na tom putu  veliki Lubarda mu je uzor i daleka asocijacija iz čijeg slikarstva je izvukao određena vrlo korisna razmišljanja.

Koristeći snagu grafičkog izraza, crtačku moć i senzibilitet, furioznu i bogatu skalu poteza, Danilo Vuksanović teži metaforičkim apstrakcijama i materijalizaciji. Uspešno je sa apstraktnim spajao vitalizam realnog, otkrivši ga u snazi surovog pejzaža. Tako je u svom stvaralačkom umu, u stvaralačkom engramu, indentifikovao vlastiti arhetipski motiv koji rastače snagom i elementima apstraktnog i asocijativnog. On stvara varijacije, manifestuje osećaj naturalnog, transponujući konfigurativnu igru koja izlazi iz njegove ličnosti i prerasta u svesno nasleđe.

Danilo Vuksanović, pokazujući snagu izraza i talenat, stvorio je sistem oblika koji svojom prirodom i osobenošću odaju darovitu mladu ličnost.